Wyobraź sobie świat, w którym Twoje najbardziej cringe’owe wspomnienia z czasów dojrzewania nie tylko ktoś spisał, ale jeszcze zekranizował. Tak, dokładnie – „Dojrzewanie – Serial na Faktach” to produkcja, która za punkt honoru wzięła sobie pokazać trudy, bóle, upokorzenia i drobne zwycięstwa okresu dorastania. Jeśli myślałeś, że Twój pierwszy pryszcz był końcem świata – to nie jesteś sam. Serial nie tylko Cię zrozumie, ale jeszcze współczująco poklepie po ramieniu… i czasem zdrowo się z Ciebie pośmieje.
Czy to oglądanie terapii grupowej?
Nie ma co ukrywać – „Dojrzewanie – Serial na Faktach” to trochę jak zaglądanie ludziom do pamiętnika z kłódką. Każdy odcinek opiera się na prawdziwych historiach (tak, naprawdę prawdziwych – nie takich opartych na prawdzie, jak ser topiony na ementalerze), a twórcy zadbali o to, by każdy z widzów przypomniał sobie, jak to było, gdy świat walił się po tym, jak ktoś przeczytał nasze SMS-y do sympatii.
Choć emocje są intensywne jak dezodorant AXE w szatni gimnazjalnej, to właśnie autentyczność działa tutaj jak magnes. Jedna historia dotyczy pierwszej miłości, inna – ciężaru oczekiwań rodziców, a jeszcze inna walki z własną tożsamością. Każda z nich to emocjonalna bomba – ale z rozbrajającym zawleczką humorem.
Humor jako plaster na ból istnienia
Wiesz, co odróżnia „Dojrzewanie – Serial na Faktach” od zbyt patetycznych produkcji, które próbują być cool dla młodzieży, jak tata w czapce z daszkiem noszonej tyłem? No właśnie – humor. Twórcy serialu doskonale wiedzą, że czasem jedynym wyjściem z żenady jest droga przez śmiech. Dlatego dostajemy nie tylko emocjonalne sceny w łazience (słynne „Nie patrz na mnie!”), ale też złote momenty absolutnej głupotki – jak nieudana rozmowa o seksie z nauczycielką biologii.
To trochę jak terapia – z tym że nikt nie musi mówić: „No, a teraz porozmawiajmy o Twoim dzieciństwie…”. Widz śmieje się, płacze, a potem znowu się śmieje. I wszystko to przy dźwiękach ścieżki dźwiękowej, która przypomina nam, że t.A.T.u. i Evanescence naprawdę kiedyś rządziły Spotify… zanim w ogóle powstał Spotify.
Bohaterowie, którym chcesz napisać wiadomość: „Trzymaj się!”
O czym jeszcze warto wspomnieć? Postacie. Twórcy serialu najwyraźniej spędzili mnóstwo czasu na podsłuchiwaniu rozmów nastolatków w tramwajach, bo ich dialogi są jak żywcem wyjęte z Messengerów i grup klasowych. Bohaterowie są ludzcy – to nie superbohaterowie w dresie, tylko zwykłe dzieciaki próbujące ogarnąć, o co tu chodzi i czemu nagle wszystko boli, swędzi albo się rumieni.
Ekscentryczna buntowniczka zakochana w filozofii, chłopak próbujący ukryć swoją orientację przed otoczeniem, dziewczyna zmagająca się z zaburzeniami odżywiania – nie ma tu miejsca na przerysowane schematy rodem z amerykańskich seriali. Jest za to autentyczność, która boli, ale też daje nadzieję. Ich historie nie są tylko przeszłością – one żyją w wielu z nas, tylko zakopane pod warstwą dorosłości i niezapłaconych rachunków.
Dojrzewanie odzyskane
„Dojrzewanie – Serial na Faktach” to coś więcej niż serial – to spotkanie z własnym młodszym ja, które dalej mieszka gdzieś w nas i czasem jeszcze sobie przypomina, jak to było, gdy jedyną walutą w szkole była opinia rówieśników. To produkcja, która zbiera historie ludzi z różnych środowisk i pokazuje, że wszyscy mamy więcej wspólnego, niż nam się wydaje – szczególnie gdy mówimy o tym, co często chcemy zapomnieć.
Dzięki temu serialowi możemy sobie powiedzieć: „Nie byłem sam”. Że nie tylko my w wieku 14 lat chcieliśmy zniknąć z powierzchni ziemi po nieudanym występie na szkolnym apelu. Że dziewczyna, która nigdy się nie odzywała – też miała swoją historię. Że chłopak, który wszystkim dokuczał – coś próbował w ten sposób ukryć.
„Dojrzewanie – Serial na Faktach” serwuje nam podróż w czasie ubranym w bluzę z kapturem, za dużą o trzy rozmiary. To niełatwa, ale potrzebna lekcja przypomnienia sobie, kim byliśmy – bo to pomaga zrozumieć, kim jesteśmy dzisiaj. Oglądając ten serial, możemy trochę się pośmiać, trochę poryczeć, ale przede wszystkim pogodzić się z tym, że dojrzewanie to nie był etap życia, a seria doświadczeń, z których nadal się uczymy. I dobrze – bo bez tych faili nie byłoby nas. I naszych ulubionych anegdotek… które teraz opowiadamy, udając, że się nas śmieszą, a nie że bolały.